Во првиот дел зборувавме зошто мажите се кријат зад „добар сум“. Еден од најголемите стравови е токму овој: ако кажам што ме мачи, ќе испадне дека се жалам.
И тој страв си има позадина. Сите знаеме барем еден човек кој постојано се жали. За шефот, за државата, за жена му, за времето. Секој разговор со него завршува со истата приказна, и после него се чувствуваш потешко отколку пред тоа. Никој не сака да биде тој човек.
Меѓу тоа да се испразниш и тоа да се жалиш има огромна разлика.
Разликата е во намерата
Кога се жалиш, приказната ти служи како изговор. Ја раскажуваш за да докажеш дека не си ти виновен, дека светот е против тебе, дека немаш избор. Сакаш другиот да ти даде за право и да те сожали. И кога ќе ја раскажеш, ништо не се менува, па утре ја раскажуваш повторно.
Кога се празниш, приказната ти служи за да ја ослободиш главата. Ја кажуваш за да ја слушнеш и ти самиот, надвор од својата глава, каде што сè изгледа поголемо и пострашно отколку што е. Не бараш некој да те спаси. Бараш само простор да го кажеш она што долго време го носиш. И кога ќе го кажеш, главата ти е полесна, гледаш појасно и сам одлучуваш што понатаму.
Првото те држи заглавен. Второто те крева на нозе.
Улогата на жртва е удобна
Тука треба да бидеме искрени. Улогата на жртва е примамлива затоа што е удобна. Ако сè е туѓа вина, ти не мораш ништо да менуваш. Добиваш внимание, добиваш сожалување и никој не очекува ништо од тебе.
Но цената е висока. Секој пат кога ќе ја прифатиш таа улога, му ја даваш контролата врз твојот живот на некој друг. На шефот, на бившата, на околностите. И полека почнуваш да веруваш дека навистина не можеш ништо да направиш.
Внатрешната сила е токму спротивното: да кажеш „ова ми е тешко, ова ме повреди, ова не е фер“, и веднаш потоа да се запрашаш „добро, а што можам јас да направам?“
Три прашања пред да почнеш да зборуваш
Пред да се отвориш пред некого, запрашај се:
- Дали сакам да се ослободам од ова или само барам внимание?
- Дали сум подготвен да ја слушнам вистината, дури и ако не ми се допадне?
- Дали сум спремен да преземам нешто отпосле за да ја сменам ситуацијата?
Ако одговорите се „сакам да се ослободам, подготвен сум и спремен сум да преземам нешто“, тогаш зборувај слободно. Тоа е здраво, тоа е машки и тоа ти треба.
Ако се фатиш дека истата приказна ја раскажуваш по петти пат, на петти човек, тоа е знак дека не се празниш, туку се вртиш во круг. Тогаш не ти треба уште еден слушател. Ти треба одлука.
Како да го пробаш ова
Следниот пат кога ќе ти се собере нешто, кажи му на некој на кого му веруваш, но почни со реченицата: „Не барам совет, само сакам да се искажам.“ Кога ќе завршиш, кажи си на себе една работа што можеш да преземеш за тоа. Барем една, колку и да е мала.
Own your masculinity значи да ги носиш своите проблеми, но не сам и не вечно. Да ги кажеш, да го спуштиш товарот и да продолжиш понатаму со бистра глава.